6/3/2008 - şiirim... aşk süsü verilmiş itiraflar

bAŞKalaşım geçirdi içimde

sana dair

kırık heceli yorgun bir sözcük…

yıkıldı önyargılarımın kör iskeleleri

ve bardağın yalnızlığına dokundu damla…

aşk göründü üstat

diye seslendi kalem

yürek; karalanmış bir kâğıt

gördüm, sildikçe yalnızlığımı…

kırılmış kanatlarına dokundum

hüzün şakıyan avuçlarımla

derme çatma yuvasından  

düştükçe kalbim…

ve kudurdu içimdeki mavi deniz

bardağın yarım kalan boşluğunda…

yüzmeyi bilmeyen bir kayıktı gözlerim

gel-git kederler taşıdım yokluğunun kıyılarına

güvertemde tuzlu yaşlar

sustukça karaya oturdum yüzünde

bAŞKaları görmesin diye susuzluğumu

ikimizin olduğu fon dip gecelerde

su katmadan içtim yüreğini

artık kör kütük sarhoşum senden…

ve kırık heceli bir sözcüktü

içime üfleyen sûru

mahşerindeyim…

yıkıldı önyargılarımın kör kuyuları

bardağın yalnızlığını aldı damla

ve içime taştı aşk…

gökçeşair/2007

resimdeki aşkım kızım öykü sezen

3/2/2008 - şiirlerimden... dili olsaydı fotoğrafların

dili olsaydı fotoğrafların

anlatırdı

siyah-beyaz yalnızlığını ülkemin.

kimbilir

içine düştüğüm bu telaş

belki kendi yalnızlığımdır...

içime sessizce bir kapı aralanır

davetsiz bir aydınlık doldurur yüreğimi

ya bir çocuk çıkar ağlayarak

ya da buyurun

biz gidelim oturmaya...

gökçeşair... 10 kasım 2002

(resimdeki ise gökçeşair'in kızı: Öykü Sezen'im)

19/6/2007 - herkesin bir yalnızlığı olmalı...

YALNIZLIK EN GÜZEL KALABALIK

Eski yapraklar toplardık ağaç diplerinden

Kimi öykülerde kalmış sararmış yapraklar

Yeni bir çağın çocuklarıyız şimdi yaş mı dediniz

Her yaş kendi çağının çocuğu sayılmaz mı yoksa

Şimdi yalnızca dağ başlarında kaldı yalnızlıklar

Kalabalıklar akıyor şimdi yalnızlık sokaklarına

Çivit mi dedin evet çivit aşklar yaşanmaz yürekte

Suyla yıkanır oldu yalan sürülü dudaklarda aşklar

Bu çağa özgü ne yeni romanlar yazılıyor beyaz camlara

Çizgisiz sarı saman yapraklı defterler oysa şimdi nerede

Nasıl da kanıyoruz akan fabrika atığı derelerin parıltısına

Aynanın sırrı sürülmüş yatağın ardında neler saklı söylese

Küçük kasabalı genç gökçe şair doğru söyler şu yaşlı adama

Yalnızlık en güzel kalabalık! Bırak gerisi bildiğin gibi aksın

Ömer Akşahan

02.06.2007/Ödemiş

Teşekkürler Ömer Ağabey,

Ne mutlu ettin beni...

Evet ağabey; yalnızlık en güzel kalabalık değil midir?

Aslında herkesin bir yalnızlığı olmalı, zaman zaman kalabalığında kaybolacağı...

22/5/2007 - gökçe yazılar

toza dönüşüyor çocukluğumun kül renkli duvarları.

hiç düşünmemiştim arkasında saklambaç oynarken o duvarların, bir gün benden küçük kalacağını. nefesimi tutup; beni bulmaya gelen ebenin yaklaşan ayak sesleriyle beraber içimde büyüyen kederli bekleyişlerde anladım hayatın beni bazen üzeceğini. ama yine de o duvarların dibinde hiç şiir okumadım.

şimdi şiirin düş tozuna karışmış leblebi tozlarıyla genzi kaşınan, burnu sızlayan eksik yaşanmış yılların keder (o kederi o kadar çok arzuluyorum ki) dolu çocukları; "madem kapının ardındaydınız, nerden esti bu çirkin gitmeler"?

çuval dolusu leblebilerimiz var daha, beraber dönüştüreceğiz birbirine benzeyen çocukluklarımızı toza...

gökçeşair

22/5/2007 - gökçe yazılar

Aşk; her bireyin, bir diğerinin mutlu olmasını şiddetle arzulamasıdır.
"Sevgilim sen mutlu ol, benim olmasan da, benimle olamasan da. Gitmem gerekiyorsa seni mutlu etmek içindir emin ol. Teşekkür ederim ağlamadığın ve peşimden gelmediğin için. Benim seni mutlu edemeyeceğime olan inancımın büyüklüğüdür, böyle küçük gidişlere sarılışım. Gidiyorum, teşekkür ederim. Beni terk ettiğin için...

gökçeşair

29/3/2007 - sevdiğimiz türkülerden

27/1/2007 - küçük kentlerin büyük yalnızlığına

Yeni bir kente gelirsiniz bazen. Küçük kendi halinde bir kasabadır. Belki yükünüz ağır, belki yorgunsunuz, belki yağmur yağıyor. Şemsiyesiz yalnızlığınıza dökülen meraklı bakışlar arasından, avucunuzdaki yitik adrese dökülecek bir kaldırım ararken kendinize, size o kentte ilk kapıyı açan yüzün heyecanı ve merakı içinde kaybolursunuz. Sonra beceriksiz sarılmalar ve tedirgin süzüşler...

Zaman geçer, alışırsınız kentin zavallı yalnızlığına. Sarılınca sıcaklığı size geçen ilk yüz ve yalnızlığınızdaki sevinci sizinle paylaşan taşralı kederler geçen zamanla beraber içinizdeki boşluğu büyüterek doldururlar. Orada kaldıkça kendinizden ve düşlerinizden uzaklaşıyor olmanın bilinci bile azaltmayacak kendi içinizde düştüğünüz uçurumun boyunu...

Sonra gidersiniz. Miadını doldurmuş yalnızlıkların iğreti mükâfatı olarak...

O şehre ait kartpostallar alırsınız yılın belirli günlerinde. Tanıdık el yazılarının kâğıt kokusuna karışmış kokularında yeniden gelirsiniz bir gün o kente.

O ev satılmıştır. Tanımadık yüzleri görünce korkarsınız kapıları tıklatmaktan. Yalnızlığınızın parmak uçlarına basarak uzaklaşır ve bir zamanlar sizinle akan o sefil hayatı izlersiniz. O kent sizi çoktan terketmiştir. Yokluğunuzun bıraktığı mutsuz arsalara kaçak ömürler dikilmiştir.

Kentin ufak çay bahçesinde, tanımadığınız yeni sahibinden içilen ısmarlama çay, aramak için geldiklerinizi bulamamanın hüznüyle karışacak ve birazdan başlayacağını hissettiğiniz bir yolculuğun kekremiş tadını bırakacak dudaklarınızda...

Şimdi o ufak çay bahçesinde oturup bunları size yazarken, hiçbir sokağında geçmeyecek ismimi alıp başka kentlerin çıkmaz sokaklarında kaybolmaya gidiyorum. Belki yağmur yağıyor, belki yüküm ağır, belki yorgunum...

Bana o kapıyı açanlar neden gitti...
Nereye...

3/1/2007 - şiirlerimden

gittim;
yüzü güzelleşsin diye ayrılığın,
gittim; gelmeleri ustalaştırmaya...

azrail'i gördüm bir gün
dedemle kahve içerken, kapı arasından
bir daha kahve istemedi dedem...

o gün inandım
tabutların ormandan hüzün taşıdıklarına...

çiviye vurdukça usta
uzak bir kalbi ayrılık delmektedir.

tanıyıverdi gideni
çekici eline vurdu üstat
ve çürüğe ayrıldı tabut, içindeki ayrılıkla

üzerine not düşüldü:
-sahibi tarafından beğenilmedi-

gökçeşair

27/12/2006 - şiirlerimden

korkunun yarasaları tünerdi düşlerime
ters durmuş, yalnızlığımla sevişirken ben
mağaradan bozma bir gece-konduda...

şiirin ışıklarını salardım gök-yüzüme
gün gecikince.
alacakaranlıkta
kalem ucu bir düş kırıklığı...

"güneşe çık" derdi annem
iyi gelir kırıklarına...

gökçeşair

25/12/2006 - şiirlerimden

annemin oğulları olan şairler
kalbimizin dudakları yarık
bahar hırsızları...

hangi kente dökülürse dökülsün yüzüm-üz
aynı köyden geçmez mi hüz(ü)n-ümüz
damarlarımızda terlemiş karıncaların
parmak izleriyle...


avuçlarımızda dal kırığı acılar var
toprağın üstüne düşen kim
altında ben...


dudakların yarıldı, kanadım...

sus, dökme çiçeklerini çocukluğumun
annem(iz)in kalbine, kalbine...

gökçeşair